20190530_120719

Van lieverlee worden mijn blogs boekrecensies. In het verleden heb ik er vele geschreven. Ik kreeg er dan de recensie-exemplaren voor terug. Vooral non-fictie. Deze tweede recensie betreft wederom een roman, al kun je je afvragen wat bij Pfeijffer in dit boek feit is en wat fictie. Mijn recensies zijn nadrukkelijk niet neutraal. Ik neem alleen de moeite als ik het boek de moeite waard vind: met andere woorden, de conclusie is ook hier: een aanrader!

Ik hoef daarom van mijzelf alleen maar aan te geven waarom dit boek een aanrader is. Na een eigen vakantie in Venetië besloot ik dit boek toch ter hand te nemen, want laten we wel wezen, echt een fan van Ilja was ik niet. Het bewijst maar weer dat je niet oppervlakkig moet oordelen. Nu ik deze dikke pil van 500 bladzijden uit heb kan ik concluderen dat Ilja niet alleen zijn klassieken kent, maar ook in staat is tot creatief schrijven. Dit boek is, hoewel een ode aan cultuur, schilderkunst en in mindere mate literatuur, zeker geen vertoon van kennis. Op een eenvoudige manier verweeft de auteur klassieke thema’s en beelden in zeer realistische beschrijvingen op subtiel symbolische wijze. Hierdoor worden de diverse draden in dit boek gewoven tot een samenhang van stijlen, waarin een van de lijnen een Dan Brown achtige insteek heeft, zij het met wat minder vaart.  Pfeijffer verbindt het verleden met toekomst, nostalgie met hoop, deernis met humor. Tragiek wordt troost onder zijn handen. Ook hier wil ik op geen enkele manier de plot, waar de auteur op kunstige wijze naar toe werkt, prijsgeven.
Ik wil alleen maar zeggen dat dit boek gaat over waarde(n) en een illustratie vormt van de uitspraak dat alles van waarde weerloos is. Dit is, omdat het zo virtuoos gecomponeerd is en prachtig geschreven, dus een waardevol boek en daarmee past het toch in mijn blog over ethiek. Want ethiek gaat uiteindelijk toch over het Goede, het Ware en het Schone.
Waarvan akte!

Mei 2019